Ludzie! Pomóżcie!
Pomocy!
- Ludzie! Proszę! - Co jest?
Przynieście wodę.
Wprowadźcie go.
- Wejdźcie. - Nie wiem, co się stało.
Połóż go. Wezwij karetkę.
Wody.
Szybko!
- Co mu jest? - Odsuń się.
- Jestem ranny. - Pozwól mi zobaczyć.
Nie ruszać się! Odsunąć się!
Już!
- W porządku? - Tak.
- Co zrobiłem? - Cicho!
- Zamknij się.
Chciałeś przemycić broń chemiczną przez Akabę
i materiały wybuchowe przez Syrię.
Wiecie wszystko. Czego więc ode mnie chcecie?
Ktoś szykuje nam wielkie bum. Nie wiemy, kto.
Ja też nie.
Wiem, że nie tylko ja się martwię. Ty też.
Chcesz?
Nie palę.
Jak wolisz.
Słuchaj,
przy takim leczeniu
Nadia przeżyje najwyżej dwa lata. Będzie cierpiała, a potem...
U nas, ktoś o twojej pozycji
zdobyłby nerkę dla córki już dawno temu.
Ale u was, władza traktuje priorytetowo swoich ludzi,
a wasze dzieci są na końcu listy.
Mógłbyś ją uratować.
Twoja córka żyłaby normalnie, jak na to zasługuje.
Robię, co w mojej mocy.
Ali, mam pięcioro dzieci, niech Bóg je zachowa.
Gdyby jedno z nich było chore jak Nadia,
zrobiłbym dla niego wszystko.
Nic by mnie nie powstrzymało.
Ali, kto stał za przemytem z Akaby?
Dla mojej córki zabiłbym każdego.
Oddałbym za nią życie bez zastanowienia.
Musisz tylko podać mi jedno nazwisko.
Jedno nazwisko, Ali. A zajmiemy się twoją córką.
- Abu Ahmad. - Kto?
Abu Ahmad. Taufiq Hammed.
Żartujesz sobie.
To się źle skończy.
Przysięgam.
- Pantera. - Pantera nie żyje. Zabiliśmy go.
WIOSKA SILWAD NA PÓŁNOC OD RAMALLAH
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Ani słowa. - Puść mnie!
- Jutro się żenię! - Wchodź!
Wypuść mnie!
Pomóż mi. Muszę się stąd wydostać.
Nic nie zrobiłem.
Taufiq?
Minęło 18 miesięcy, odkąd ktoś mnie tak nazywał.
Tęskniłem.
Bardzo tęskniłem.
Nie mogę uwierzyć, że mój braciszek Bashir się żeni.
Nie płacz.
Przestań, bo oczy ci zapuchną.
Przyjdziesz na ślub?
Jestem szahidem. Szahidzi nie chodzą na śluby.
Żydzi przestali cię szukać.
Właśnie, nie chcę, żeby znowu zaczęli.
Weź to, bracie. To prezent dla ciebie i Amal.
Nie mógłbym.
Weź i nie zawiedź mnie.
Pan młody.
Musisz zobaczyć Amal. Jest taka śliczna.
Krócej, żeby się nie ciągnęła.
Zaraz wracam.
Co ty tu robisz? Ktoś widział, jak wchodziłeś?
Nie. Są zajęci strojeniem się.
Czekam, aż ten bałagan się skończy!
Jesteśmy tu tylko ty i ja.
Zaczekaj do wieczora.
Jesteś lepsza ode mnie.
Oczywiście. Milion razy lepsza.
Co to?
- Prezent ślubny. - Od kogo?
Bashir, nie przyjmuję pieniędzy, jeśli nie wiem, od kogo są.
Ja wiem. Nie ufasz mi?
Dzięki nim zbudujemy dom i wychowamy mnóstwo dzieci.
Nie. Nie.
Zaczekaj do wieczora.
- Pokój z tobą. - Pokój z tobą.
Gratulacje.
- Gratulacje. - Dziękuję.
CUKIERNIA DAUDA KNAFEH
Witajcie, drodzy goście.
Zebraliśmy się tu, by celebrować szczęście i miłość,
ale chciałbym wspomnieć mojego młodszego brata,
Abu Taufiqa, niech spoczywa w pokoju, ojca Bashira,
i Abu Ahmada, Taufiqa Mustafę Hammeda,
dzielną Panterę, szahida, brata Bashira.
Chciałbym, by był tu dziś z nami.
Ale jest Nassrin, dzielna żona Abu Ahmada.
Odmówmy Fatihę za ich dusze.
Fatiha.
Oby Bóg był dla nas łaskawy.
Gdy patrzę na ciebie, Bashirze, na ciebie i Amal,
powtarzam sobie, że to najlepsza zemsta.
Mimo, iż żyjemy pod okupacją,
nadal rodzimy dzieci.
Odnosimy sukcesy, budujemy rodziny, płodzimy potomków.
- Proszę, Abu Khalil. - Dziękuję.
Oby Bóg był dla nas łaskawy.
Chcemy podziękować bratu Abu Khalili, że przyjechał tu do nas z Ammanu.
Drodzy goście, czas rozpocząć zabawę.
Oby Bóg dał wam szczęście.
Śpiewajmy i tańczmy.
Myślisz, że się zjawi?
Nie wiem. Jestem temu przeciwna.
Dlaczego teraz?
Nie wiesz? Chce cię zobaczyć.
Ale dlaczego teraz? Żeby się narażać?
Nie rozmawiajmy o tym. To ślub Bashira. Chodź.
- Pokój niech będzie z tobą. - I z tobą.
- Jesteście z cukierni? - Tak.
Jestem Samir, a to Najib. Zajmiemy się wszystkim.
Mam nadzieję.
- Co tak długo? - Zatrzymali nas w punkcie kontrolnym.
Dobrze, że jesteście,
bo rodzina Hammed musi mieć słodkości na weselu.
Zacznijcie podawać. Zmniejsz ogień.
- Jest w okolicy. Powinien tu być. - Skąd wiesz?
Jego żona tak mówi.
Spokojnie.
Bardzo dziękuję.
- Kto to? - Człowiek z cukierni.
Przepraszał, ale jego ludzi zatrzymano w punkcie kontrolnym.
Co? Przecież tu są.
Niech zadzwonią i go uspokoją. Dzwoń.
Podejrzewają nas.
Mamy problem.
Co jest?
Obserwują nas.
Zdemaskowali nas. Chodź.
- Chwileczkę. - Idziemy! Teraz!
Pomóżcie nam wynieść stół.
Spieszymy się na kolejną imprezę.
Spóźniliście się. Mam prosić o pomoc gości?
- Przykro nam. - Tylko 5 minut.
Chodźcie.
Tylko 5 minut.
Proszę.
- Ani słowa. - Co jest?
Zamknijcie się! Odpowiadać na pytania!
Gadaliśmy z waszym szefem.
Pytaliśmy, gdzie są jego pracownicy,
ci, których zatrzymano do kontroli.
- I? - Mówi, że wysłał dwóch.
Jeden ma zielone oczy i czarne nażelowane włosy,
a drugi jest ciemny i gruby.
Zmiana w ostatniej chwili. Abu Eyada nie było wtedy w cukierni.
Nie kupuję tego.
Bardzo pana przepraszam za nieporozumienie.
Proszę zadzwonić raz jeszcze.
Powiedzieć, że wysłali Samira i Najiba.
Proszę.
Zajęte.
- Proszę... - Odsuń się!
Zabijesz nas?
Mam rodzinę. Zatrzymali nas do kontroli.
Jedziemy na kolejne wesele.
- Zadzwońcie, błagam. - Wybierz.
Nadal zajęte.
Proszę pana, nie chcemy się spóźnić na następny ślub.
Jeśli szef dowie się o kolejnym spóźnieniu i że pana rozgniewaliśmy...
- Dobrze. - Dobrze?
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dlaczego?
Fauda! Odwrót!
Odsunąć się!
Bashir!
Amal!
Bashir! Bashir!
Bashir!
Wynośmy się!
Przepuśćcie mnie! Przepuśćcie!
Wiem, że jest.